Schildklierproblemen komen veel voor in de moderne samenleving en treffen alle geslachten en leeftijden in verschillende mate. De diagnose wordt wellicht vaker gemist dan bij welke andere aandoening dan ook, en de gebruikelijke behandelingen en voorschriften voor schildklierproblemen lopen decennia achter op de wetenschappelijke inzichten over de aandoening.
De vraag die we in dit artikel gaan beantwoorden is: kan lichttherapie een rol spelen bij de preventie en behandeling van schildklierproblemen/een trage stofwisseling?
Als we de wetenschappelijke literatuur doornemen, zien we datlichttherapieHet effect van op de schildklierfunctie is tientallen keren onderzocht, bij mensen (bijv. Höfling DB et al., 2013), muizen (bijv. Azevedo LH et al., 2005), konijnen (bijv. Weber JB et al., 2014), en anderen. Om te begrijpen waaromlichttherapieOf dit nu wel of niet interessant is voor deze onderzoekers, eerst moeten we de basisbeginselen begrijpen.
Invoering
Hypothyreoïdie (een te trage schildklierwerking) moet eerder worden beschouwd als een spectrum waar iedereen zich in kan bevinden, in plaats van een zwart-wit aandoening die alleen oudere mensen treft. Bijna niemand in de moderne samenleving heeft werkelijk ideale schildklierhormoonspiegels (Klaus Kapelari et al., 2007; Hershman JM et al., 1993; JM Corcoran et al., 1977). De verwarring wordt nog vergroot door de overlappende oorzaken en symptomen met diverse andere stofwisselingsproblemen zoals diabetes, hart- en vaatziekten, prikkelbaredarmsyndroom (IBS), een hoog cholesterolgehalte, depressie en zelfs haaruitval (Betsy, 2013; Kim EY, 2015; Islam S, 2008; Dorchy H, 1985).
Een 'trage stofwisseling' is in wezen hetzelfde als hypothyreoïdie, vandaar dat het samengaat met andere problemen in het lichaam. Het wordt pas als klinische hypothyreoïdie gediagnosticeerd wanneer de stofwisseling een laag niveau bereikt.
Kort gezegd is hypothyreoïdie een toestand waarbij het hele lichaam te weinig energie produceert als gevolg van een lage activiteit van het schildklierhormoon. De typische oorzaken zijn complex en omvatten diverse factoren op het gebied van voeding en leefstijl, zoals stress, erfelijkheid, ouderdom, meervoudig onverzadigde vetten, een lage koolhydraatinname, een lage calorie-inname, slaapgebrek, alcoholisme en zelfs overmatige duursport. Andere factoren, zoals een schildklieroperatie, fluoride-inname en diverse medische behandelingen, kunnen ook hypothyreoïdie veroorzaken.
Lichttherapie zou mogelijk een uitkomst kunnen zijn voor mensen met een traag werkende schildklier.
Rood en infrarood licht (600-1000 nm)kan mogelijk van nut zijn voor de stofwisseling in het lichaam op verschillende niveaus.
1. Sommige studies concluderen dat het op de juiste manier toepassen van rood licht de productie van hormonen kan verbeteren. (Höfling et al., 2010, 2012, 2013. Azevedo LH et al., 2005. Vera Alexanderovna, 2010. Gopkalova, I. 2010.) Net als elk ander weefsel in het lichaam heeft de schildklier energie nodig om al zijn functies uit te voeren. Omdat schildklierhormoon een belangrijke rol speelt bij het stimuleren van de energieproductie, is het duidelijk dat een tekort eraan in de cellen van de klier de verdere productie van schildklierhormoon vermindert – een klassieke vicieuze cirkel. Lage schildklierfunctie -> lage energie -> lage schildklierfunctie -> enzovoort.
2. LichttherapieWanneer het op de juiste manier op de nek wordt aangebracht, kan het in theorie deze vicieuze cirkel doorbreken door de lokale energiebeschikbaarheid te verbeteren, waardoor de natuurlijke schildklierhormoonproductie weer toeneemt. Met een herstelde gezonde schildklier treden tal van positieve effecten op, omdat het hele lichaam eindelijk de energie krijgt die het nodig heeft (Mendis-Handagama SM, 2005; Rajender S, 2011). De synthese van steroïdehormonen (testosteron, progesteron, enz.) komt weer op gang – stemming, libido en vitaliteit verbeteren, de lichaamstemperatuur stijgt en in principe worden alle symptomen van een traag metabolisme omgekeerd (Amy Warner et al., 2013) – zelfs het uiterlijk en de seksuele aantrekkelijkheid nemen toe.
3. Naast de potentiële systemische voordelen van blootstelling aan schildklierlicht, kan het toepassen van licht op elk willekeurig deel van het lichaam ook systemische effecten hebben via het bloed (Ihsan FR, 2005. Rodrigo SM et al., 2009. Leal Junior EC et al., 2010). Hoewel rode bloedcellen geen mitochondriën bevatten, bevatten bloedplaatjes, witte bloedcellen en andere celtypen in het bloed wel mitochondriën. Dit wordt momenteel onderzocht om te zien hoe en waarom het ontstekingen en cortisolspiegels kan verlagen – een stresshormoon dat de activering van T4 naar T3 remt (Albertini et al., 2007).
4. Sommige onderzoekers veronderstellen dat het toepassen van rood licht op specifieke delen van het lichaam (zoals de hersenen, huid, testikels, wonden, enz.) mogelijk een intensievere lokale stimulans zou kunnen geven. Dit wordt het best aangetoond door studies naar lichttherapie bij huidaandoeningen, wonden en infecties, waarbij in verschillende studies de genezingstijd mogelijk wordt verkort.rood of infrarood licht(J. Ty Hopkins et al., 2004. Avci et al., 2013, Mao HS, 2012. Percival SL, 2015. da Silva JP, 2010. Gupta A, 2014. Güngörmüş M, 2009). Het lokale effect van licht lijkt potentieel anders, maar complementair te zijn aan de natuurlijke functie van schildklierhormoon.
De gangbare en algemeen aanvaarde theorie over de directe impact van lichttherapie betreft de cellulaire energieproductie. De effecten zouden voornamelijk worden veroorzaakt door de fotodissociatie van stikstofmonoxide (NO) uit mitochondriale enzymen (cytochroom c-oxidase, enz.). Je kunt NO zien als een schadelijke concurrent van zuurstof, net zoals koolmonoxide dat is. NO legt in feite de energieproductie in cellen stil, waardoor een energetisch zeer verspillende omgeving ontstaat, wat vervolgens leidt tot een verhoogd cortisol-/stressniveau.Rood lichtEr wordt verondersteld dat rood licht deze stikstofmonoxidevergiftiging en de daaruit voortvloeiende stress voorkomt door het uit de mitochondriën te verwijderen. Op deze manier kan rood licht worden gezien als een 'beschermende neutralisatie van stress', in plaats van een directe verhoging van de energieproductie. Het zorgt er simpelweg voor dat de mitochondriën van je cellen goed kunnen functioneren door de remmende effecten van stress te verlichten, op een manier die schildklierhormoon alleen niet per se doet.
Hoewel schildklierhormoon het aantal mitochondriën en hun effectiviteit verbetert, is de hypothese rond lichttherapie dat het de effecten van de schildklier kan versterken en waarborgen door de negatieve, stressgerelateerde moleculen te remmen. Er zijn mogelijk nog diverse andere indirecte mechanismen waarmee zowel de schildklier als rood licht stress verminderen, maar daar gaan we hier niet op in.
Symptomen van een trage stofwisseling/hypothyreoïdie
Lage hartslag (lager dan 75 bpm)
Lage lichaamstemperatuur, minder dan 36,7 °C (98 °F).
Ik heb het altijd koud (vooral in mijn handen en voeten).
Droge huid op elk deel van het lichaam
Humeurige/boze gedachten
Gevoel van stress/angst
Hersenmist, hoofdpijn
Langzaam groeiend haar/nagels
Darmproblemen (verstopping, ziekte van Crohn, PDS, SIBO, opgeblazen gevoel, brandend maagzuur, enz.)
Frequent urineren
Weinig tot geen libido (en/of zwakke erecties / onvoldoende vaginale lubricatie)
Gevoeligheid voor gist/candida
Onregelmatige menstruatiecyclus, hevige en pijnlijke menstruatie
Onvruchtbaarheid
Snel dunner wordend haar. Dunne wenkbrauwen.
Slechte slaap
Hoe werkt het schildklierstelsel?
Schildklierhormoon wordt eerst in de schildklier (in de nek) geproduceerd, voornamelijk als T4, en reist vervolgens via het bloed naar de lever en andere weefsels, waar het wordt omgezet in een actievere vorm: T3. Deze actievere vorm van schildklierhormoon reist vervolgens naar elke cel in het lichaam en werkt daar in om de cellulaire energieproductie te verbeteren. Dus: schildklier -> lever -> alle cellen.
Wat gaat er doorgaans mis in dit productieproces? In de keten van schildklierhormoonactiviteit kan elk punt een probleem vormen:
1. De schildklier zelf produceert mogelijk niet genoeg hormonen. Dit kan te wijten zijn aan een tekort aan jodium in de voeding, een teveel aan meervoudig onverzadigde vetzuren (PUFA) of goitrogenen in de voeding, een eerdere schildklieroperatie, de zogenaamde 'auto-immuunziekte' van Hashimoto, enzovoort.
2. De lever kan de hormonen (T4 -> T3) niet 'activeren' als gevolg van een tekort aan glucose/glycogeen, een teveel aan cortisol, leverschade door obesitas, alcohol, medicijnen en infecties, ijzerstapeling, enz.
3. Cellen nemen de beschikbare hormonen mogelijk niet op. De opname van actief schildklierhormoon door cellen is meestal afhankelijk van voedingsfactoren. Meervoudig onverzadigde vetten uit de voeding (of uit opgeslagen vetten die vrijkomen bij gewichtsverlies) blokkeren de opname van schildklierhormoon in cellen. Glucose, of suikers in het algemeen (fructose, sucrose, lactose, glycogeen, enz.), zijn essentieel voor zowel de opname als het gebruik van actief schildklierhormoon door cellen.
Schildklierhormoon in de cel
Ervan uitgaande dat er geen belemmering is voor de productie van schildklierhormoon en dat het de cellen kan bereiken, werkt het direct en indirect in op het ademhalingsproces in de cellen – wat leidt tot de volledige oxidatie van glucose (tot koolstofdioxide). Zonder voldoende schildklierhormoon om de mitochondriale eiwitten te 'ontkoppelen', kan het ademhalingsproces niet voltooid worden en resulteert dit meestal in melkzuur in plaats van het eindproduct koolstofdioxide.
Schildklierhormoon (T3) werkt in op zowel de mitochondriën als de celkern, wat leidt tot effecten op korte en lange termijn die het oxidatieve metabolisme verbeteren. In de celkern beïnvloedt T3 vermoedelijk de expressie van bepaalde genen, wat mitochondriogenese bevordert, oftewel de aanmaak van meer/nieuwe mitochondriën. Op de reeds aanwezige mitochondriën heeft het een direct energieverhogend effect via cytochroomoxidase, en ontkoppelt het de ademhaling van de ATP-productie.
Dit betekent dat glucose via de ademhalingsroute kan worden afgevoerd zonder dat daarvoor per se ATP hoeft te worden geproduceerd. Hoewel dit verspilling lijkt, verhoogt het de hoeveelheid nuttige koolstofdioxide en voorkomt het dat glucose wordt opgeslagen als melkzuur. Dit is duidelijker te zien bij diabetici, die vaak hoge melkzuurspiegels hebben, wat leidt tot een aandoening die lactaatacidose wordt genoemd. Veel mensen met hypothyreoïdie produceren zelfs in rust aanzienlijke hoeveelheden melkzuur. Schildklierhormoon speelt een directe rol bij het verlichten van deze schadelijke toestand.
Schildklierhormoon heeft nog een andere functie in het lichaam: het combineert met vitamine A en cholesterol om pregnenolon te vormen – de voorloper van alle steroïde hormonen. Dit betekent dat een laag schildklierhormoongehalte onvermijdelijk leidt tot een laag gehalte aan progesteron, testosteron, enzovoort. Ook een laag gehalte aan galzouten kan de spijsvertering belemmeren. Schildklierhormoon is misschien wel het belangrijkste hormoon in het lichaam, dat naar verluidt alle essentiële functies en het gevoel van welzijn reguleert.
Samenvatting
Sommigen beschouwen schildklierhormoon als het 'meesterhormoon' van het lichaam, en de productie ervan is voornamelijk afhankelijk van de schildklier en de lever.
Actief schildklierhormoon stimuleert de energieproductie in de mitochondriën, de vorming van meer mitochondriën en de aanmaak van steroïdehormonen.
Hypothyreoïdie is een toestand van lage cellulaire energie met veel symptomen.
De oorzaken van een traag werkende schildklier zijn complex en houden verband met voeding en levensstijl.
Koolhydraatarme diëten en een hoog gehalte aan meervoudig onverzadigde vetzuren (PUFA's) in de voeding zijn, samen met stress, de belangrijkste boosdoeners.
Schildklierlichttherapie?
Omdat de schildklier zich onder de huid en het vetweefsel van de nek bevindt, is nabij-infrarood licht het meest onderzochte type licht voor de behandeling van de schildklier. Dit is logisch, aangezien het een diepere penetratie heeft dan zichtbaar rood licht (Kolari, 1985; Kolarova et al., 1999; Enwemeka, 2003, Bjordal JM et al., 2003). Echter, rood licht met een golflengte van slechts 630 nm is ook onderzocht voor de schildklier (Morcos N et al., 2015), omdat het een relatief oppervlakkige klier betreft.
Bij onderzoeken worden doorgaans de volgende richtlijnen gevolgd:
Infrarood-LED's/lasersin het bereik van 700-910 nm.
100 mW/cm² of betere vermogensdichtheid
Deze richtlijnen zijn gebaseerd op effectieve golflengten uit de bovengenoemde studies, evenals op studies naar weefselpenetratie die ook hierboven zijn genoemd. Andere factoren die de penetratie beïnvloeden zijn onder meer: pulsering, vermogen, intensiteit, weefselcontact, polarisatie en coherentie. De applicatietijd kan worden verkort door verbetering van deze andere factoren.
Infrarood-ledlampen met de juiste sterkte kunnen mogelijk de gehele schildklier, van voor naar achter, beïnvloeden. Zichtbaar rood licht op de nek kan ook voordelen bieden, hoewel hiervoor een krachtiger apparaat nodig is. Dit komt doordat zichtbaar rood licht, zoals eerder vermeld, minder diep doordringt. Een ruwe schatting is dat rode ledlampen van 90 watt of meer (620-700 nm) goede resultaten zouden moeten opleveren.
Andere soortenlichttherapietechnologieLasers met een laag vermogen zijn prima, als je ze kunt betalen. Lasers worden vaker in de literatuur bestudeerd dan LED's, maar LED-licht wordt over het algemeen als gelijkwaardig beschouwd qua effect (Chaves ME et al., 2014. Kim WS, 2011. Min PK, 2013).
Warmtelampen, gloeilampen en infraroodsauna's zijn niet zo praktisch voor het verbeteren van de stofwisseling of bij hypothyreoïdie. Dit komt door de brede stralingshoek, de overmatige warmteontwikkeling/inefficiëntie en het verspillende spectrum.
Kortom
Rood of infrarood lichtDe werking van een LED-lichtbron (600-950 nm) wordt onderzocht voor de schildklier.
Bij elk onderzoek worden de schildklierhormoonspiegels bekeken en gemeten.
Het schildklierstelsel is complex. Ook voeding en leefstijl moeten in acht worden genomen.
LED-lichttherapie, ook wel LLLT genoemd, is uitgebreid onderzocht en garandeert maximale veiligheid. Infrarood-LED's (700-950 nm) hebben de voorkeur, maar zichtbaar rood licht is ook geschikt.